trátase de contestar................!!

* idade?
* sexo?
* vives en...?
* relixión máis influinte no teu ambiente?
* que é para ti Deus?
* serías capaz de definirte como partidario dunha relixión concreta?? que razóns aportarías para apoiar a túa elección?
* cres que a relixión afecta dalgunha forma á túa vida??
* que aspectos che interesan da relixión?
* de que che gustaría que falasemos??
* coñeces algunha persoaxe importante das seguintes relixións...??
* senteste vinculado con algunha destas relixións?
* cal destas é a que mellor coñeces??
* HINDUISMO
* BUDISMO
* XUDAÍSMO
* ISLAM
* CRISTIANISMO
* ATEÍSMO

seguiremos poñendo máis preguntas....

PODEDES CONTESTAR AS PREGUNTAS NA ENTRADA... "RESPONDEDE!!"
ou clicade no seguinte enlace...
http://etidequedeuses.blogspot.com/2008/04/respondede-xa-xd.html

grazas ^^

13 de maio de 2008

Hinduísmo




Despois do ateísmo, agora imos a falar do hinduísmo.


Á diferencia da maioría das relixións, o hinduísmo non ten un fundador concreto, foi evolucionando coa sociedade. É a relixión predominante na India, que conta con millóns de deuses. Maila iso, a realidade última é unha soa, Brahmán, é dicir, son monopoliteístas. A partir desta única realidade xorden tódolos deuses, entre os que destacan Brahma, Shiva e Vishnú, coñecidos como a tríada. Vishnú é o encargado de conservar e protexer o mundo, Shiva destrúeo co fin de rematar coa ignorancia e Brahma é o que se ocupa de volver a crealo. Outros deuses importantes para os hindús son Krishna, Rama, Parvati y Ghanesa.





As castas :
Na India durante miles de anos existiron as castas. Din que cando Brahma, o deus creador, fixo ó primeiro home, da súa boca surxiron os sacerdotes, (brahmanes), dos seus brazos os guerreiros (kshatriyas), dos seus muslos os agricultores, comerciantes e gandeiros (vaishyas) e dos seus pes os servidores (shudras).





Ademais destas castas principais, existen máis de 2000 subcastas, que se diferencian polas súas profesións, pertenza a un territorio determinado ou outros factores.
Fora do reparto das castas quedan os intocables, denominados parias. Estes non podían mesturarse coas demais castas nin entrar nos seus templos ata que en 1950 prohibiuse esta discriminación.
Ós parias denominábaselles tamén intocables porque os das demais castas non podían ter contacto con eles. Este sistema é un modo terrible de desprezo e un dos grandes problemas do hinduísmo, que levou a moitos abandoar esta relixión e facerse, por exemplo, musulmáns. Os intocables carecían de sitio dentro da orde superior da sociedade, incluso se lles facía vivir fora dos límites das aldeas. Malvivían realizando tarefas serviles e contaminantes, porque considerábase ó seu contacto contaminante. Sen embargo, na actualidade hai leis na India que prohiben a “intocabilidade”.
Aínda que a discriminación é cada vez menor na actualidade, a separación das castas segue sendo moi forte á hora dos matrimonios.






Para o hinduismo a conducta é moi importante, pois dos nosos actos e das súas consecuencias (karma) depende o samsara, o cal é o ciclo de reencarnacións. A finalidade da vida para un hindú é alcanzar o moksha, que é a liberación do samsara e do karma. Para conseguilo, teñen que vivir segundo o dharma, que é o conxunto de leis, tarefas e obrigas morais e éticas que conectan ó individuo coa súa posición social.
Existen moitas formas de entender a relixión para un hindú, por iso podemos distinguir entre catro camiños principais:

a) Camiño da acción (karma), que consiste en cumprir cada acto da vida como unha ofrenda á divindade, de xeito desinteresado respecto dos resultados que se obteñan.
b) Camiño da devoción (bhakti), que consiste en adorar á divindade por medio de visitas ós templos, peregrinacións, asistencias ás festividades e o culto diario. Adoitan seguir este camiño os devotos de Krishna.
c) Camiño da sabedoría (jñana), que pretende chegar a comprender a realidade última da divindade por medio do estudo dos textos sagrados e a análise intelectual.
d) Camiño do ioga, o cal busca a liberación polo medio dos exercicios físicos e respiratorios e a medicación.




Os hindús teñen varios libros sagrados, entre os que destacan:
a)Mahabharata. Xigantesca epopea da literatura hindú. Costa duns 100.000 versos (catro veces a extensión da Biblia). Atribúese ó compilador Viasa, considerado coma a encarnación de Visnú. O seu tema principal é unha guerra civil entre dúas familias, os Kaurava e os Pandaba
b)Veda. “Coñecemento sagrado” dos hindús que data do 1500 a.C. contido nas catro coleccións chamados Vedas. Orixinalmente o Veda constaba do Rig Veda (cancións e himnos sagrados de loubanza), Sama Veda (melodías e cantos usados polos sacertodes nos sacrificios) e Iajur Veda (fórmulas sarificiais) aos que logo se engau o Athara Veda (encantos, feitizos e fórmulas de exorcismo).




Outros textos moi importantes para son, por exemplo: Dharma-Shastra, Ramaiana (intercalado no Mahabharata) e Upanisad (engadidos aos Vedas)



Para rematar, a película que vimos foi Agua, de Deepa Mehta. Trátase da vida dunha rapaza casada cun moribundo que falece a mesma noite. Esto fai que ela teña que seguir un camiño destinado para as mulleres que perden ó seu home. Afeitanlle a cabeza e ingresa nunha residencia para viúvas, onde deberá pasar o que lle queda de vida.





Esperamos que comentedes e deixedes a opinión que tendes desta relixión ou calquera outro comentario que consideredes oportuno (relacionado co tema). =)
Bicos!

O Islam


O Islam é unha das tres grandes relixións do "libro", isto é, fai referencia aos seus textos sagrados (o Corán). O Corán significa predicación e nel recóllense as ensinanzas de Alá; este libro é anterior á Biblia e á Torá, pero os musulmáns considerano o máis válido dos tres porque non está distorsionado e é recente á experiencia de Mahoma (Biblia e Torá foron escritos con anterioridade).






Podo resumir o Islam en varios apartados...



.Nunha persoaxe: Mahoma. Mahoma non é en si un fundador (pois para os musulmáns non hai máis fundador que o propio Alá), por isto, Mahoma é en realidade un "mensaxeiro" da bontade de Deus. Ademais, Mahoma era da Meca e alí comezaron as súas ensinanzas, é por isto que é o lugar de peregrinación e centro da tradición musulmana.




.Nos 5 piares do Islam: profesión de fe (para que un musulmán se poida considerar como tal ten que pronunciar a seguinte frase ante un público e así conseguirao, esta é: "non hai máis deus que Alá, e Mahoma é o seu profeta"), limosna, Ramadán (non poden comer, beber, manter relacións sexuais, etc durante as horas de sol), oración (5 veces ao día de cara á Meca), peregrinación ou Hajj (é obrigatorio viaxar polo menos unha vez na vida do musulmán á Meca).




.Tipos: de nome, tradicionalistas (e místicos), reaccionarios, revolucionarios, reformistas, modernos, sufís (espirituais)...



.En canto á alimentación... Algunhas das regras son: a prohibición de comer carne de porco (e para comer outros tipos de carne os animais deben ser degolados invocando o nome de Alá e deixar que se desangren completamente). Ademáis non están permitidas as bebidas alcólicas.




.É imprescindibel o aseo á hora de rezar. Ademáis unha das prácticas levadas a cabo entre os musulmáns é a circuncisión.


,A vestimenta feminina máis común é a que está destinada a tapar completamente o corpo da muller, mediante unha túnica dos pés á cabeza que tan só deixa ver os ollos. Pero o tamén existen outras variantes: mantos que recobren a cabeza e envolven o corpo, pañuelos que cobren o corpo ou que tapan tan só o cabelo.

Preguntas:

.Cren os musulmáns en Xesús?... En realidade cren en Xesús como mensaxeiro de Deus, pero non cren na súa morte para a nosa salvación


....E na trinidade?... Tampouco, pois para eles Alá é un só Deus.


Vocabulario interesante:


.A Ihad é o esforzo por estender a relixión e existen dous tipos: a pequena (a violenta) e a grande (a espiritual).


.A Sunna é o libro que recolle os feitos e ditos de Mahoma.


.A Saria é a parte que recolle a ley islámica.


.Xiíes: son os partidarios de que os líderes políticos sexan descendentes da liña da filla de Mahoma (Fátima) e do seu home (Alí). Aínda así non cren que estes (os imáns) sexan profetas.


.Héxira: emigración de Mahoma da Meca a Medina, marca o calendario mus
ulmán luar.


.Islám literalmente significa sumisión.


.Mesquita: principal centro de oración musulmá.

.Minarete: torre da mesquita destinada ao reclamo da oración.
.Salam: paz.


.Sura: capítulo do Corán.

.O símbolo do Islam é a media lúa, e simboliza o crecemento de Deus.

En breve subiremos máis preguntas que esperamos respondades coa maior sinceridade posíbel.
Bicos e grazas!! =)

9 de maio de 2008

EL ATEÍSMO DE NIETZSCHE


Nietzsche, uno de los grandes pensadores de la historia de la filosofía, es uno de los defensores más acérrimos del ateísmo. A continuación voy a explicar su postura.

La respuesta que da Nietzsche al problema de la existencia de Dios se concreta en un ateísmo radical. Nietzsche se opone a todo lo que hasta entonces se había considerado valioso y pretende que el hombre rechace los trasmundos y se vuelva hacia la tierra, convirtiéndose en un puente hacia el superhombre. Su Fª es una crítica radical de la moral, la religión y la metafísica tradicionales, aspectos todos ellos íntimamente relacionados. El lazo que los une es, según Nietzsche, lo que llama “platonismo”. La religión cristiana sería una forma de platonismo.
Nietzsche llamó “platonismo” a la separación establecida por Platón entre mundo sensible y mundo suprasensible. El mundo suprasensible es, para Platón, lo verdadero y lo bueno. Pero, a la vez, dice Nietzsche es lo no visible, lo no tangible o lo que se nos escapa. Por tanto, la Hª de la metafísica, o sea, la ilusión del otro mundo o el platonismo, conduce a la conclusión de que lo suprasensible, por ser lo no presente, sencillamente no es. Con la expresión “Dios ha muerto” pretende simbolizar la muerte de la metafísica o teoría que pone lo suprasensible, lo que no es, como norma y condición de lo sensible, de lo que es. Pero, según Nietzsche, al eliminar el mundo verdadero se elimina también el aparente o sensible. Quiere ello decir que no se trata de sustituir el mundo suprasensible por el sensible, no se trata de poner otros ideales en el lugar que antes ocupaba Dios, sino más bien de eliminar el lugar mismo. No se trata, en definitiva, de instaurar nuevos ideales, sino de vivir la vida material y sensible, sin ideales por encima de ella. Así se superará, según Nietzsche, el platonismo.
Para Nietzsche el ateísmo radical es un punto de partida. A ese ateísmo está ligado el nihilismo. La “muerte de Dios” significa, por un lado, la autodesvalorización de la religión, la metafísica y la moral; a este hecho se le da el nombre de “llegada del nihilismo”. Y, por otro lado, significa la transmutación activa y expresa de los valores, como crítica de los valores supremos que ha habido hasta ahora.
Pero al decir “Dios” sólo se piensa en la trascendencia de los valores, en su ser en sí, en su objetividad. En Dios, en los dioses, el hombre glorifica sus valores más altos (Feuerbach), les otorga existencia personal. Si los valores que sirven de guía en la comprensión de la vida son valores afirmativos, coincidentes con la esencia de la vida, entonces los dioses serán también afirmativos, como los de Grecia. Pero si los valores dirigentes proceden de la impotencia, el resultado es el Dios de la cruz, el Dios del más allá, que condena como pecado los impulsos naturales de la vida y los instintos. Este Dios garantiza la santidad o trascendencia de los valores negadores de la vida. Por eso, la “muerte de Dios” significa, sobre todo, la supresión de la trascendencia de los valores, el descubrimiento de que son creaciones humanas.
Todo lo que hasta ahora se ha puesto en Dios quiere reivindicarlo como propio del ser humano. Forja así su doctrina del superhombre. Mientras que en Así habló Zaratustra el superhombre aparece como una lejana figura del futuro, en obras posteriores aparece como una tarea concreta, como un camino histórico que tiene varias fases.
En Nietzsche cabe hablar de un ateísmo negativo y de un ateísmo positivo. El primero consiste en dar muerte a Dios, en destruir su idea en la conciencia. El ateísmo positivo, en cambio, consiste en crear todo un nuevo modo de ver las cosas sin Dios. La parte positiva de la muerte de Dios la constituye el superhombre, que es el que lleva a cabo la transmutación de todos los valores. El superhombre es el hombre superior porque desprecia la igualdad, la verdad y la sumisión, practicando una moral de señores en la que el cuerpo no es esclavitud y cárcel, sino afirmación y goce.
En suma, el superhombre es el hombre de la voluntad de poder. Sólo cuando el hombre pierda definitivamente de vista a Dios, dice Nietzsche, podrá surgir el superhombre en el que la voluntad actúa como poder y no como impotencia.

1 de maio de 2008

Ateismo

Bueno hoy me toca a mi subir algo, y que mejor que el ateísmo!!?? aquí os va una buena parrafada asique tomaroslo con calma.

Empezaremos por dar la definición mas correcta de ateísmo: ¨La ausencia deliberada de creencia en dioses¨ ya que es un error muy común considerarlo como: ¨La doctrina del ateo, que niega la existencia de Dios¨ Pues esta definición supone la existencia de un dios, que es precisamente lo que el ateísmo trata de refutar.

Una vez hecha esta aclaración, hablemos ahora de los tres tipos de ateísmo.

Ateísmo “científico”: que tiene como característica una confianza ciega y casi religiosa en el progreso de la ciencia, de la filosofía, de las ciencias antropológicas, sociológicas y de las ciencias positivas y como también de la tecnología. Se alimenta de una seguridad inquebrantable en la razón humana y está acompañada por una seguridad respecto a la eficacia de la educación.

Ateísmo “humanístico”: que tiene su fundamento en el axioma ‘homo homini Deus - el hombre es el Dios del hombre’ impulsado hasta las últimas consecuencias. Dios no es otra cosa que una proyección de los sueños y de las potencialidades del hombre (Feuerbach). Es hora de que este dios ocupe su lugar que le corresponde que es el corazón del hombre.

Ateísmo “práctico”: que está presente en todos los tiempos (aunque en ciertas épocas ha estado controlado por la presión social. Este ateísmo ha tenido preferencias por los bienes pasajeros y tiene una cierta modorra espiritual (indiferencia respecto a los problemas fundamentales exceptuando la propia muerte).


Unos cuantos argumentos para defender estas teorías...
Introducción
Medios para procurar la inexistencia de Dios:
El primero: eliminar la hipótesis Dios por una explicación clara de un sistema positivo del Universo, su origen, sus desenvolvimientos sucesivos, sus fines que inutilizaría la idea de Dios y destruiría su base metafísica (los teólogos y filósofos espiritualistas).
Actualmente, reconocemos que un conocimiento preciso del Cosmos no existe. Existen varias hipótesis que no chocan con la razón y que se apoyan en una serie de experiencias basadas en la observación. Esos sistemas soportan la confrontación con las afirmaciones teístas; mas no existen sino tesis que no poseen el valor de la certeza científica (quedando cada uno en libertad de conceder su preferencia pudiendo decir que la solución del problema así planteado aparece bastante relevada).
Los adeptos a las religiones aprovechan las ventajas de un estudio tan complejo, no para resolverlo, sino para perpetuar la duda, el punto capital.
En esta lucha entre materialismo y teísmo cada doctrina se defiende con tesón, pero los creyentes tienen la impudicia de declararse dignos cantores de la victoria (por la manera de expresarse en los periódicos de su devoción). Esto es, en síntesis, lo que desean estos falsos redentores: acallar al rebaño.

Sin embargo, hay una segunda manera de solucionar el problema: examinando el Dios que cada religión propone adorar.
Podremos encontrarnos ante un hombre sensato que admita la existencia de Dios (sin rodearse de ningún misterio, como si nada se ignorase, como si hubiera podido descifrarse todo el pensamiento divino en sus confidencias): esto ha hecho; esto ha dicho; se ha movido; ha hablado con tal fin; quiere tal cosa y prohíbe tal otra; compensara una acción mientras castigara otra diferente... ÉL ha hecho lo presente y quiere que se haga lo futuro, porque es infinitamente justo, sabio, bueno, etc.
¡Ah que dicha! Pues estaremos ante un Dios que se hace conocer, baja de lo inaccesible y habla con los mortales.
Este, sin embargo, no es el Dios-fuerza, Inteligencia, Voluntad, Energía, que podría ser bueno o malo, justo o injusto, misericordioso o cruel, dotado de perfección, no puede ser compartible más que con un estado de cosas del cual fuera él creador.
No es algo desconocido, enigmático, impenetrable, misericordioso...; hipótesis para explicar el cómo y el porqué de las cosas. Es el Dios de las religiones, de la historia de cada pueblo, el que yo niego y voy a discutir; el que conviene a estudiar si queremos obtener de esta exposición filosófica un provecho positivo, un resultado practico.

¿Quién es Dios?
Puesto que nos lo describen con detalles, aprovechemos y examinemos detenidamente, ya que para discutirlo bien es preciso conocerlo bien.
Las tres proposiciones que lo componen:
Ese Dios ha hecho todas las cosas de la nada y por su sola voluntad ha sustituido con el movimiento, la inercia, con la vida universal, la muerte universal: es el Creador que se preocupa de su obra, se interesa, interviene, la administra, la dirige, la gobierna. Convertido en Tribunal Supremo, hace comparecer ante él a cada uno después de la muerte, le juzga según sus actos y pronuncia la sentencia por todos los siglos de los siglos.

Luego Dios, que posee todos los atributos, no admite comparación: es Justicia, Bondad, Misericordia, Potencia, Sabiduría.
Contra su existencia, presento doce pruebas en el siguiente orden: en tres grupos: el primero tratará del Dios creador (seis argumentos), el segundo se ocupará del Dios gobernador (cuatro argumentos) y el tercero presentará al Dios Justiciero (dos argumentos).

Dios no pudo haber creado sin motivo
La Creación es inexplicable, enigmática y carece de sentido. Salta a la vista que es imposible que Dios realizara este acto tan grandioso, en el que las consecuencias debían ser proporcionadas al acto mismo e incalculables, sin una razón de primer orden.
Ahora bien: ¿Cuál pudo ser esta razón? ¿Por qué motivo tomó Dios la resolución de crear? ¿Qué móvil le impulso a ello? ¿Qué deseo germinó en él? ¿Qué designio se forjó? ¿Qué idea persiguió? ¿Qué fin se había propuesto?
Bien mirado, Dios no puede experimentar ningún deseo (su felicidad es infinita) ni perseguir fines (ya que nada falta a su perfección)
¡Ea! Filósofos profundos, teólogos prestigiosos, responded para qué Dios ha creado el mundo y por qué. Dios ha creado sin motivo.

Las consecuencias de tal conclusión nos conducen a comparar estas similitudes con las diferencias entre lo que hace un hombre dotado de razón y otro atacado de demencia; lo que hace que uno sea responsable y otro irresponsable.
Es más, cuando se trata de una acción importante y cuyas consecuencias entrañan gravemente su responsabilidad es preciso que el hombre procure revivir las horas pasadas, para que pueda discernir con claridad cuáles fueron las causas que le llevaron a obrar.
Por tanto lo que diferencia los actos de un hombre sensato de los de un insensato, es que los actos del primero se explican, mientras que los actos de un hombre privado de razón no se explican.
Ahora bien: si Dios ha creado sin motivo, sin causa, ha procedido como un loco, y en este caso la creación parece como un acto de demencia.

Dios no es infinitamente bueno: El infierno lo atestigua
Dios es y debe ser misericordioso, pero la existencia del infierno prueba que no lo es. Dios podía no crearnos, pero nos ha creado. Dios podía crearnos buenos, pero nos ha creado buenos y malos. Dios podía admitirnos a todos en su Paraíso, contentándose con el tiempo de sufrimientos en la tierra como castigo. Dios podía, en fin no admitir en su Paraíso a los malos, destruirlos totalmente y no condenarlos a los sufrimientos del infierno.
Demos por supuesto que vosotros sois infinitamente buenos y misericordiosos... tengo la absoluta seguridad de que si estuviera en poder vuestro evitar a un ser humano una lágrima afirmo que lo haríais. ¡Y sin embargo, no sois infinitamente buenos y misericordiosos!
Porque, en fin, el infierno existe. La Iglesia lo enseña. ¡Y bien! El Dios de los cristianos, arroja a una parte de sus hijos allí. ¡Cómo es de bueno! ¡Cuán misericordioso!
“Muchos son los llamados, pero pocos los elegidos.” ¿a quién pueden beneficiar los tormentos de los condenados? ¿Acaso a los elegidos? ¡Evidentemente, no! Por definición, los elegidos serán los justos, los virtuosos, los fraternales, los compasivos, y seria absurdo suponer que su felicidad, ya incomparable, pudiera ser acrecentada con el espectáculo de sus hermanos torturados. A los condenados tampoco, puesto que el suplicio de estos desgraciados no acabará jamás. ¿Entonces? Entonces, aparte de los elegidos y de los condenados, solo existe Dios.
¿Es, pues, Dios, quien obtendrá beneficios de los sufrimientos de los condenados? ¿Es, pues, Él, ese padre infinitamente bueno, infinitamente misericordioso, quien se regocijara?
¡Ah! Si esto es así, Dios se me aparece como un inquisidor, el más implacable. La existencia de un Dios de bondad es incompatible con la existencia del Infierno.
O bien el infierno no existe, o bien Dios no es infinitamente bueno.

Bueno aquí os dejo una página muy interesante donde encontrareis mas argumentos de este tipo: http://www.acracia.org/docepruebas.html

Historia del ateismo:
No ha existido ningún periodo cultural donde todas las personas compartían su creencia en dioses. Las opiniones religiosas han tenido una posición fuerte en sus sociedades y sus oponentes no han tenido siempre la oportunidad de expresar sus puntos de vista en público. Por ello es raro encontrar puntos de vista ateos en la historia oficial.

En la antigua Grecia vivieron muchos filósofos ateos que no aprobaban la religión que dominaba su propia sociedad. La mayoría tenía un modelo materialista. Conocidos materialistas fueron Epicuro y Demócrito, que pensaban que la realidad estaba compuesta por atomos y vacío.

La edad media fué bastante negativa a las opiniones ateas, y la crítica a la religión dominante se castigaba duramente. La situación empezo a liberalizarse recien el siglo XVIII. El materialismo y la resistencia a la iglesia fué la marca del renacimiento. Entre otros Denis Diderot observó que el mundo se podía explicar sin ninguna hipótesis divina. El aleman Karl Marx que vivió el siglo XIX fundó su opinión materialista en los filósofos de la antiguedad Demócrito y Epicuro. Despúes las opiniones ateas han tenido el apoyo en filósofos y científicos. Famosos ateos del siglo XX Alberto Camus, Jean-Paul Sarte y Bernard Russel.

Autores más importantes: Nietzsche, Marx, Karl Popper

Y bueno podría escribir páginas y páginas pero seguro que no os lo leeríais jeje si quereis saber algo mas detalladamente ponedlo en los comentarios

30 de abril de 2008

Respondede! xD

Ola!

Hoxe queremos pedirvos que contestedes as preguntas que deixamos colgadas, pois precisamos saber a opinión que tendes sobre a relixión. O noso obxectivo é que este blog se convirta nun punto de encontro entre as distintas formas de pensar que ten o noso pobo.

Bicos e grazas! =)

11 de abril de 2008

Un novo paso...

Boas de novo!!

Hoxe tiñamos en mente comezar falando do ateísmo (posto que é o primeiro que tratamos na clase, e o debate baseouse moito nesa visión da relixión) pero por petición comezaremos por outra das 6 grandes relixións: o budismo.

O primeiro que vos recomendamos é o libro que nós lemos nesta evaluación [El rey el sabio y el bufón, el gran torneo de las religiones. de Shafique Keshavjee], pois nel plásmanse perfectamente as 6 visións mediante varias persoaxes importantes e representativas das mesmas.

Outra das actividades que realizamos na clase foi ver unha película de cada relixión [niste caso vimos Little Buda de Bernardo Bertolucci].

E tamén podedes atopar máis información noutros libros e películas que vos recomendaremos máis adiante.

Comezaremos falándovos en termos xerais do budismo, e de todo o que aprendimos sobre o mesmo no libro que tratamos.

No torneo das relixións, o representante do budismo é Rahula, monxe e maestro budista de Sri Lanka. O monxe viaxou moito por todos os países budistas e co paso do tempo familiarizouse intimamente coas diferentes escolas budistas. Do Tibet ao Xapón, pasando por Tailandia e o Vietnam, numerosos maestros axudarono a atopar o seu camiño. Era coñecido polo seu ecumenismo (isto é: trataba de atopar un camiño intermedio que unificase a tódalas relixións). Foi por todo isto, e pola profundidade da súa meditación e coñecemento, polo que foi escollido sen dubidar para representar á súa relixión nos "xogos olímpicos".

Así pois, o budismo basease a grandes rasgos...
. no Nirvana: que consiste na extinción da codicia, o odio e a ilusión. O obxectivo é liberarse do sufrimento que nos causan os desexos, céntranse no desapego.
. na meditación. Con ela trátase de acadar o "coñecemento verdadeiro" (comprender que nada é eterno) e o "comportamento correcto" (isto é, non provocar sufrimentos).
. no noble camiño óctuple. Oito formas distintas coas que acabar co sufrimento: a palabra correcta (falar sen danar a ninguén, non mentir e evitar a inxuria, a calumnia e o cotilleo), a actividade correcta (actuar sen danar a ninguén, onde tamén se fai referencia ao dominio das paixóns e o desenrolo da virtude), o modo de vida correcto (exercer unha profesión na que non se dane a ninguén, incluido un mesmo) e as partes que teñen que ver co modo correcto son: opinión correcta e pensamento correcto, equivalerían á sabedoría. Ademais, dinnos, que para evitar opinións erroneas sobre nós é importante realizar un autoexame e elaborar un xuizo.
. nas catro nobles verdades: comprobación do mal, diagnóstico, remedio e aplicación do remedio (que serían un diagnóstico equivalente ao dun médico).
. nun Deus. Así pois, neste aspecto existen varias crenzas para os budistas: uns adoran a Buda como o seu modelo a seguir, outros non cren nun Deus (senón nun sentido do cosmos) e os últimos non cren nun Deus.
. nunhas costumes alimenticias. Que, polo xeral, son vexetarianos (pois, como xa dixemos anteriormente, vai en contra das súas normas morais facer dano a outros seres vivos).
. nos lugares máis importantes por onde se estende esta relixión. Istes son: Sri Lanka, Myanmar, Tailandia, Xapón, China, Tíbet e Mongolia.
. noutras características importantes desta -relixión-: o seu pacifismo, ecumenismo, na reencarnación..

Rahula, relatará no libro diversas parábolas e metáforas que teñen moito que ver coa súa relixión.
Unha destas parábolas é a do samurai e o seu maestro. Cando o samurai lle preguntou ao seu maestro se existían o inferno e o paraíso, onde atopar as súas portas e como entrar neles, iste preguntoulle "Quen eres?". O samurai, decidido, respostou con rotundidade: "son un samurai, o primeiro deles, e ata o emperador me respeta". O maestro burlouse del: "ti es un samurai? pareces un miserable bribón..". Ao escoitar estas verbas e ver ferido o seu amor propio, o samurai enfureceuse, sacou a espada e situouse frente ao seu maestro en posición ameazante.
"esa é unha porta, a espada, a cólera, a vanidade, o ego.. son portas cara o inferno".
E inmediatamente o samurai gardou a espada.
"e esa é a outra porta, a do paraíso..".

""Outro punto que se considera necesario para o budismo é a súa razón de ser. É dicir, o budismo non é unha filosofía, nin unha relixión, nin un sistema ético. Máis que unha filosofía, é unha práctica; a diferenza da relixión, non apela a ningunha crenza ou acto de adoración; e máis que un sistema ético, é un medio de liberación.""

É un camiño que leva ao despertar, ao coñecemento da natureza verdadeira dos seres e das cousas, á liberación radical do sufrimento...



O fundador do budismo, e a persoaxe histórica principal foi Shiddharta Gautama (pois Buda foi o seu nome dende que acadou a Iluminación).
Buda era un príncipe, pertencente á casta dos guerreiros, que, protexido polo seu pai no palacio, vivía en seguridade e nunca experimentara a dor e o sufrimento que asolagaban o seu pobo detrás das portas do seu refuxio.
Logo de casar e ter un fillo, atopouse con varios acontecementos que sacudiron a súa mente.
Cando decidiu sair do palacio e ver o mundo cos seus propios ollos, atopouse con varias visións: un vello, un enfermo e un cadáver, e, despois viu un monxe errante.
Renunciou aos placeres da vida que ata entón acostumara a levar, e marchou ao bosque a unirse aos ascetas, na búsqueda da solución para o sufrimento da humanidade.
Durante seis anos viviu nas pésimas condicións ás que o levaba a vida no bosque. E, logo, decidiu sentarse debaixo dun árbol ata que experimentara a comprensión última das cousas da vida. E, foi alí, onde aos trinta e cinco anos coñeceu a Iluminación, dende entón foi BUDA.
Dende ese momento e ata o día da súa morte, axudou a tódalas persoas (sen importar a súa casta ou condición social) as súas teorías e o camiño hacia o Nirvana.





E, en resumidas contas, isto foi todo o que aprendimos e traballamos na clase deste modo de vida, que é o budismo. Tamén falamos sobre moitas teorías, e fixemos diversas actividades falando sobre cada un dos aspectos antes mencionados.

Por último, a película que vimos, e que vos recomendamos a todos: Little Buda. Trata sobre Jesse, un rapaz que vive en Seatle e ao cal un día se lle aparecen na casa dous monxes budistas (pois cren que o rapaz pode ser a reencarnación dun importante Lama), e ofertanlle acompañalos a coñecer as súas costumes e o budismo en xeral.




Que comentedes.. Nos digades todo o que opinades sobre esta relixión, se vos gusta, se vos pareceu que a explicamos ben.. E es queredes que nos centremos máis nalgún aspecto.. De seguro Paco coñece moitas máis películas e libros que ensinarvos.. =) (xD)


Intentamos colgar dous vídeos, pero, desgraciadamente, non puidemos facelo. Así que aquí vos deixamos uns enlaces a youtube. Esperamos que vos gusten:

Monjes budistas:
Open up your arms http://www.youtube.com/watch?v=id18MuREUMc
My spirit flies to you http://www.youtube.com/watch?v=3dl0LSoJoAE




Despidome pois,

saúdos e bicos =)


9 de abril de 2008

Para comezar...

Moi boas, Chantada!!


Hoxe comezamos co noso novo blogue relixioso, onde desenrolaremos diversas actividades: enquisas, concursos... e onde tamén colgaremos información sobre as diferentes relixións con fotos e vídeos das opinións de xente de aquí.


O noso obxectivo con isto é atopar a relixión máis influinte no noso pobo (a parte do cristianismo) e o que a xente sabe sobre as 6 grandes relixións en xeral.
Tamén hai que dicir o motivo do nacemento deste espazo, trátase dunha idea que se nos ocorreu cando buscabamos un modo de crear algo orixinal no que á vez puidesemos desenrolar temas interesantes.


Polo tanto, precisamos da vosa colaboración e gañas de axudar!! (xa que diso dependerá o noso aprobado na asignatura!! glups!!).


Iso sí!! Todo o que queira comentar POR FAVOR debe deixarnos aquí algo co que se identifique (idade, sexo, relixión.. etc) NADA DE VACILES!! Isto é un traballo moi importante para nós.. No que estamos poñendo toda a nosa ilusión e as gañas!!


Sen máis, aquí rematamos por hoxe. En breve comezaremos a colgar información coma xa dixemos sobre as relixións e pregutas que deberedes contestar con comentarios persoalmente. Xa sabedes!! Isto é un concurso así que se queredes que a "vosa" relixión gañe, debedes colaborar!!


Grazas e un saúdo.

p.d: sodes capaces de respostar á nosa pregunta: E ti de que Deus es?